دوباره واژه های خیس دوباره ابرهای بی کسی
دوباره قافله سالار عشق دو باره محرم....
هر موقع می خواهم از تو مولایم حسین بگویم
نفس در سینه حبس می شود
و حبابهای چشمم جاری می گردد
و قلم از ابهت
نامت می لرزد و بر روی کاغذ می افتد
نمی دانم نمی دانم چه سری در نامت است
که قلم نمی تواند روایت کند
مولایم زمانی که پرده سیاه شب بر دل آبی آسمان
کشیده می شوددوست ندارم سکوت سبز دلم
را چیزی جز یاد تو پر کند...
مولایم گرچه می دانم چشمان ناپاکم
بینایی دیدن کربلای تو را ندارد اما
هر سحر گاه آن قدر اشک خواهم ریخت
تا چشمانم پاک پاک شود.....
مولایم این اجازه رو به من بده
که هر گاه دلم هوای یک سبد محبت ناب می کند
هرگاه غم تمام آیینه و جودم را فرا می گیرد
هر گاه جغد شوم تنهایی در کو چه پس کو چه های
زندگیم آواز مرگ سر می دهد ...
همیشه و همیشه ......................
بند دلم را به ضریح مقدست گره بزنم
ای شاهنشاه دشت کربلا
ای مولای من تو سالار عطش عشقی
کمکم کن بالهایم را به من برگردان تا به برکت وجودت
به درگاه خداوند باز گردم .